Hoewel ik alleen voor Alice naar Barneveld was gekomen, heb ik de oude potjes en pijlpunten niet overgeslagen en de eenvoudige, maar heel instructieve opstelling en indeling van de artefacten deden me denken dat ik nou eindelijk eens een goed inzicht kreeg in de prehistorie van deze streek. Hoewel ik verwacht had met een noodgang door dit 'saaie' en 'kneuterige' gedeelte van het museum te snellen, heb ik het tentoongestelde nauwkeurig bekeken en na afloop was ik meer dan tevreden. Het voelt goed aan : dat je wat hebt bijgeleerd en meer inzicht hebt gekregen in een materie die je eigenlijk niet interessant vindt.
En zelfs het toppunt van kneuterigheid (in mijn in dit opzicht hautaine denken) : de stijlkamer, vond ik aardig. Voor de 2e keer in nog geen maand tijd werd ik geconfronteerd met rouw-rituelen waarvan met name het bestaan van (inktzwart) rouwservies mij totaal onbekend was.
Hoe meer dan onverwacht interessant museum Nairac dus ook was, ik zou het toch wel wat taai en somber hebben gevonden zonder Alice.
De tentoonstelling-makers hadden echt een vrolijke, levendige opstelling gemaakt van de tientallen Alice-uitgaven en op Alice geïnspireerde boeken. Zelfs een in maart van dit jaar in NRC geplaatste spotprent -met Wilders als Alice- ontbrak niet. Jammer dat er geen catalogus is uitgegeven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten