Ding 9; opstel(letje) over WebTwee Punt Nul

Wat kan ík nou zeggen over het wereldwijde web?
Dat het adembenemend veel mogelijkheden biedt?
Hoef ik niet te zeggen. Dat weet iedereen die er een uur in rondweeft:
A-dem-be-ne-mend.
Maar: het leven is er niet gemakkelijker op geworden.

Moet ik wat zeggen over de bibliotheek en het wereldwijde web?
Me dunkt dat al vele collega’s het veel beter gezegd hebben dan ik.
Ik sta paf van alle ideeën, inventiviteit, oorspronkelijkheid en enthousiasme. Hieronder een voorbeeld van wat je in de bibliotheek zou kunnen doen met YouTube, bijvoorbeeld.

http://www.accrediteddldegrees.com/2008/100-awesome-youtube-vids-for-librarians/

Het bibliotheekleven is er gemakkelijker op geworden, schijnt het.

Maar niet per definitie prettiger. Dit knipte ik uit de krant van afgelopen week:




Met weemoed denk ik aan de leeszaal
Cora Duin Bibliothecaresse, Amsterdam

Brief | Zaterdag 10-10-2009 | Sectie: Overig | Pagina: O09 | Cora Duin

Ik wil graag Frits Abrahams hartelijk danken voor zijn column (Achterpagina, 5 oktober). Deze is mij uit het hart gegrepen. Lang geleden was een bezoek aan de bibliotheek een feest van geur en kleur van boeken, het zou de stemming bepalen van de week die komen zou. Van het neuzen langs de kasten kon je gelukkig worden. Ik heb er mijn beroep van gemaakt. Maar ook heb ik gezien hoe de sfeer veranderde: de manager verscheen, de liefde verdween. Een manager zoekt het publiek. Waar je vroeger gesprekken over literatuur kon waarnemen, zie je nu tafels vol computers staan waar mensen mee communiceren. Mijn vak werd uitgehold met vragen als: Waar is het kopieerapparaat? Waar zijn de toiletten? Heeft u een blaadje en een pen?

Ik was als bibliothecaresse vaak bezig met het resetten van apparatuur, het opruimen van troep die de klanten achterlieten en het werd zo een geestdodende bezigheid. Het vak waar ik van had gehouden, dat mij waardigheid en aardigheid verschafte, was verdwaald tussen een winkelend publiek. Ik heb nog één familielid die spreekt over `de leeszaal`. Een woord dat ik nog steeds liever hoor dan het leutige woord `bieb`.

Trefwoord: Bibliotheken en archieven
Geografie: Nederland
Persoon: Frits Abrahams
Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.



Kan ik wat zeggen over het wereldwijde web en… mij?
Schroom bevangt me.
Er is sprake van een haat-liefde verhouding.

Liefde vanwege de ontelbare mogelijkheden, de verrassingen en de gein.
Haat vanwege de afhankelijkheid, de angsten en de argwaan.

En dan nog dit:
De computer en alles wat er mee samenhangt is te laat in mijn leven gekomen.
Niet omdat ik er lang niet áán wou, maar simpelweg omdat ik al langer besta dan het WWW.
Omdat ik het moest áánleren als (al ruim)volwassene zal het me nooit echt eigen worden.

Zie dit maar voor je:

Kind van 7 jaar op 6 december ’s morgens, geconfronteerd met een tafel vol speel- en snoepgoed.
Een Mount Everest van cadeaux in de ogen van het kind en het weet niet wat te kiezen.
Het kind eet een stukje van de marsepeinen wortel, het legt 5 stukjes van een grote legpuzzle van wel 1500 stukjes, het bladert vluchtig door een van de 4 boeken, het probeert de rolschaatsen, maar nog voor de veters zijn vastgemaakt, gaat het op de slee zitten en dan pakt het de pop die ‘Mamma’ kan zeggen, maar nu even niet want de kleurpotloden moeten geprobeerd worden en wáár dan, want er zijn 6 schriften en een echt schetsblok en o, ook een echt schoolbord met een krijtje!

En het kind heeft geen rust, krijgt geen rust, is in een voortdurende staat van opwinding. Geen tekening komt af, geen puzzle wordt gelegd, geen boek wordt uitgelezen.

Zo staan de zaken ervoor met mij en het wereldwijde web.
Tsja…



Koekiemonster wordt anno nu heel wat beter bediend in de bibliotheek. Toch?